Το παιδί σας θα έχει ήδη μια ψηφιακή παρουσία πριν καν καταλάβει τι είναι το internet — και ο πρώτος αρχιτέκτονας αυτής της παρουσίας είστε συνήθως εσείς. Το «sharenting» (share + parenting) δεν είναι κακό από μόνο του· είναι θέμα ενημερωμένης επιλογής.
Ο κανόνας των 3 ερωτήσεων
Πριν ανεβάσετε μια φωτογραφία του παιδιού σας, απαντήστε σε τρεις ερωτήσεις:
- Θα ήθελα να την ξαναδώ το παιδί μου στα 15 του — και να την ξέρουν οι συμμαθητές του;
- Δείχνει σώμα, στολή σχολείου, τοποθεσία σπιτιού, ή ρουτίνα (π.χ. «πάει σχολείο στο X κάθε μέρα στις 8»);
- Θα την ανέβαζα αν 500 άγνωστοι στον δρόμο μπορούσαν να τη δουν; (Αυτό συμβαίνει σε δημόσιο προφίλ.)
Οι σύγχρονοι αλγόριθμοι αναγνώρισης προσώπου συνδέουν φωτογραφίες μεταξύ social media, ακόμη κι αν το παιδί ήταν 4 ετών στη μία και 12 στην άλλη. Ό,τι ανεβαίνει σήμερα, αναγνωρίζεται αργότερα.
Τι δεν ανεβαίνει ποτέ
- Φωτογραφίες με στολή σχολείου και εμφανές το όνομα του σχολείου.
- Παιδί σε στιγμή δακρύων ή τιμωρίας — δεν έχει δώσει συναίνεση, και ούτε στα 12 του θα έχει δώσει.
- Μπάνιο, παραλία με μαγιό, κατοικίδιο μαζί με διεύθυνση σπιτιού.
- Φωτογραφίες που ζητούν εντοπισμό: «Ώρα για σχολείο!» με φαινόμενη πινακίδα δρόμου.
Μετά τα 10, ρωτάμε
Από τα 10 και μετά, το παιδί έχει δικαίωμα «γνώμης» στη δική του εικόνα. Ρωτήστε πριν ανεβάσετε: «Πειράζει;». Θα σας εκπλήξει πόσο συχνά θα σας πει «όχι, μη». Αυτό δεν είναι ζημιά — είναι το ίδιο μάθημα consent που ελπίζετε να έχει και για τους άλλους.
Θέλετε να το εφαρμόσετε με το παιδί σας;
Οι διαδραστικές αποστολές του SafeKids μεταφράζουν τη θεωρία σε παιχνίδι.